Posted in สัพเพเหระ

Dialogue in the dark

image

วันนี้มีโอกาสอันดีมากๆ ที่เพื่อนโอ๋ ณัฐวุฒิ ชักชวนให้ไปสัมผัสการเรียนรู้ใหม่ๆ ที่ไม่ได้ด้วยตา แต่ได้ด้วยจิตสัมผัสทั้ง 5

ระยะเวลาในการเรียนรู้ 1 ชั่วโมง 15 นาที เดินทางมาง่าย ที่ชั้น 4 จามจุรีสแควร์

เขียนประหนึ่งรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวเลยเชียว ^^

ตอนที่โอ๋ชวน บอกว่า เขาจะให้เราลองใช้ชีวิตแบบผู้พิการทางสายตา มีคนนำทางให้ เดินเข้าไปตามห้องต่างๆ โดยมีไม้เท้าคู่ใจ ฟังแล้วน่าสนใจ รีบตกปากรับคำไปเลยคนแรก

พอมาถึงจริงๆ ก็ตื่นเต้นกลัวเดินล้ม ชนของ แต่พอเอาเข้าจริงๆ เดินไม่ยากอย่างที่คิด อาจไม่สะดวก คล่องแคล่ว รวดเร็ว แต่เดินได้อย่างปลอดภัย ถือว่าเขาดูแลได้ดีมาก

image

นายแบบของบล๊อก เพื่อนโอ๋ ต้องถอดแว่น ปิดตาบ้าง ลืมตาบ้าง (ลืมตาอย่างไรก็มองไม่เห็นนะคะ มืดสนิทจริงๆ) มือถือไม้เท้า แกว่งระดับพื้นข้างหน้า ความกว้างเท่าระยะไหล่ตัวเอง มืออีกข้าง คอยจับกำแพงด้านข้าง สลับซ้ายบ้าง ขวาบ้าง

ตื่นเต้นตอนที่บอกเดินตามเสียงผมมาครับ แล้วก็ปรบมือ หรือเคาะให้สัญญานโดยไกด์ซึ่งเป็นผู้พิการ
ทางสายตา อันนี้ เรียกไม่มีกำแพงให้เกาะ 5555

ถ้าเราเดินช้ามาก ตามเพื่อนไม่ทัน ไกด์ก็จะเรียกชื่อแล้วมาจูงเราไป

มีทั้งหาที่นั่ง เดินเลาะรั้วทั้งรั้วไม้ไผ่ รั้วอัลลอย พื้นปูน พื้นพรม พื้นหญ้า ไปเดินในตลาด
ผ่านร้านขายเสื้อผ้า จับๆ ไป ไม่รู้หรอกว่า สวยมั้ย รู้ว่า แขวนๆ ไว้บนไม้แขวน แหม และไอ้ก้านๆ ระดับเอว ที่ร้านขายเสื้อผ้าชอบแขวนยื่นออกมา นี่มันเกะกะทางเดินชั้นเสียจริง 5555

พอผ่านมาถึงแผงผักสด ผลไม้สด ต้องหยิบมาดมๆ คลำๆ เพื่อนโอ๋ก็น่ารักมาก ดมกลิ่นอะไรเสร็จ ก็จะส่งให้ บอกว่า “เอาไปดมสิ นี่แครอท” ทุกคนก็จะส่งเสียง สลับกันไป เจออะไร บ่นอะไร ก็ฟังๆ กันไป เพลินดี

เดินไปถึงร้านของชำ ก็มีแป้งเด็ก ครีม แชมพู แปรงสีฟัน ให้ผลัดกันดม แล้วก็เลาะรั้วต้นไม้ ชนิดต่างๆ ใบหยาบ ใบเล็ก ใบใหญ่ ก้มลงจับเจอดิน เจอพื้นหญ้า

image

พี่องคนสวย ใจดี ก็คอยจับมือ จับแขน จับก้นเราไปตลอดทาง ให้รู้ว่าอยู่ใกล้กัน..
แกล้งถามพี่องว่า ที่จับนมนี่ใช่พี่หรือเปล่า รีบบอกทันทีว่า เดี้ยนเปล่า 55555

เดินมาถึงป้ายรถเมล์ มีพี่คนขับรถพาเราขึ้นนั่งบนรถตุ๊กๆ ออกตัว ขับเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ได้กรี้ดกันสนุกๆ ชอบตอนฝนตก ฟ้าร้อง เปียกนิดหน่อย ^^

แต่เราประทับใจที่สุด คือ ห้องฟังดนตรี ที่เปลี่ยนจังหวะดนตรีไปเรื่อยๆ ได้สัมผัสด้วยตัวเองวันนี้ ว่าเพลงช่างไพเราะจริงๆ ยามหลับตา..รู้ตัวว่า ยิ้มอย่างมีความสุขในความมืด ^____^

มีมุมนึงที่ให้เราลูบรูปปั้น แล้วทายว่าเป็นรูปปั้นอะไร พี่องทายได้หมดอ่ะ หรือเพราะความที่เธอเป็นอาร์ตตัวแม่..สงสัยๆ

แล้วเราก็ได้ผ่านมาที่ผับ ที่นี่เราได้เลือกซื้อขนม น้ำดื่ม จ่ายจริง กินจริง หยิบเหรียญ หยิบแบงค์กันสนุกดี..ได้เดินมานั่งคุย
มุมนึงในผับ ให้เวลาเราซักถามไกด์ของเราเรื่องต่างๆ

มีความเข้าใจมากขึ้น ว่าแม้ในที่มืดเขาจะคล่องแคล่วกว่าเรา แต่พอออกมาด้านนอก เขาต้องการความช่วยเหลือจากคนตาดีอย่างเรา

เวลาเจอพวกเขาตามป้ายรถเมล์ ช่วยถามเขาทีว่า จะไปที่ไหน ขึ้นรถสายอะไร คอยบอกเขาด้วย ถ้าเราต้องไปก่อน ก็ให้ฝากฝังเขาต่อที

ตามร้านค้าก็ช่วยหยิบของให้เขาที เดี๋ยวเขาชนของหล่นมา ต้องเสียค่าปรับอีก

นี่คือ ที่ช่วยได้เล็กๆ น้อยๆ ภาพใหญ่คงต้องให้ภาครัฐ บริษัท สนับสนุนอาชีพ สวัสดิการ รายได้ที่มั่นคง

ได้เรียนรู้ว่า โอกาสเรามีมากกว่า ต้องรู้จักแบ่งปัน ดูแลเพื่อนผู้พิการในสังคม ได้สัมผัสที่ไม่ใช้สายตา ใช้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 และจิตใจ ^^

ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่มีค่า ทั้งเพื่อนโอ๋และพี่อง ♥☆

ผู้เขียน:

Experienced and qualified insurance professional..like to share ideas and knowledge

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s