Posted in เรื่องเล่าจากที่ทำงาน

My Good Old Days

เช้านี้ได้มีโอกาสไปทานอาหารเช้าที่บางกอกเวนิสข้างๆที่ทำงาน ไม่ได้ไฮโซอะไรหรอกนะคะ คือ ปกติคุณสามีจะเลี้ยวรถเข้าซอยชิดลม แล้วอุ้มก็จะพุ่งไปร้านปีกไก่ทอดกับน้ำส้มขวดขาประจำ กินมันบ่อยมากกก ด้วยความชอบไก่กะกุ้งเป็นชีวิตจิตใจ แต่วันนี้เค้าไม่ขายอ่ะ ><! ดั๊น ใส่รองเท้าส้นสูงปรี๊ด จะไปไหนต่อก็ไม่ไหว ก็เลยแวะมันที่นี่แหล่ะ

แล้วก็โชคดีมากกก ได้เจอพี่ๆ กิจการสาขา รุ่น 8 ปีที่แล้ว (อายุงานของอุ้มเอง) คิดถึงๆ ได้ยืนคุย นั่งคุยกัน ทักทายสารทุกข์สุกดิบตามประสาไป ทำให้อยากเล่าให้เพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆ ฟัง ถึงการทำงานสมัยก่อนนู้น ตอนอุ้มเข้ามาเป็นผู้จัดการส่วนงานรายใหม่ ฝ่ายเบ็ดเตล็ด ก็ได้คุยกับพี่ๆ กิจการสาขาทั้งวี่ทั้งวัน เราต่อสายตรงถึงกัน มือถือส่วนตัวมั่ง มือถือฝ่ายมั่ง (สมัยก่อนมีเพื่อรองรับสิ่งนี้เลยน้า แต่ตอนนี้ไม่มีให้ใช้แล้ว) โทรศัพท์ที่โต๊ะบ้าง อุ้ย คุยกันทั้งวัน ถามว่าเหนื่อยมั้ย ก็ไม่เหนื่อยหรอก สนุกดี ได้รู้ความต้องการของสาขา และสาขาก็ได้เข้าใจเหตุผลของอันเดอไรท์ แบบตัวๆ กันไปเลย

แล้วก็ สมัยนั้น สาวๆ เบ็ดเตล็ด จะกรี๊ดพี่ชายมากกกก พี่ชายโทรมาที เราก็จะแกล้งแย่งโทรศัพท์กัน เอาฮานะคะ ไม่ได้มีไรซีเรียส แค่พี่เค้าแบบว่าหน้าตาดี พูดสุภาพ 555555 โดยเฉพาะเป็นคนโปรดของพี่เปิ้ล ซึ่งตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

เชื่อมั้ยว่าขนาดงาน PA เบๆ เราก็โทรคุยกันเลย แต่ค่าใช้จ่ายไม่เปลืองมากมายนะ เพราะตอนนั้นโทรศัพท์ก็รองรับให้โทรหากันแบบราคากรุงเทพโปรโมชั่นสุดๆ ยังจำได้ตอนรับงานโรงสีเยอะๆ พี่ๆ ยังบอก เฮ้ย เคยเห็นโรงสีเปล่า เดี๋ยวนี้มันทันสมัยแล้วนะ ใหญ่โต อะไรอย่างนี้ เราก็ได้ไปเดินดูโรงสี แบบทั้งเก่าทั้งใหม่

ว่าไปแล้ว การทำงานของน้องๆ เราเดี๋ยวนี้ ก็แตกต่างกับเมื่อก่อนมาก มันก็มีดีมีด้อยต่างกัน แต่ในมุมของเรา การได้พูดคุยแลกเปลี่ยน ช่วยเหลือกัน บรรยากาศในการทำงานมันดีกว่านะ แต่ก็มีพี่ๆ สาขาบางคน ที่อาจจะดุๆ บ้าง จิกๆ บ้าง น้องก็อาจจะกลัว อย่างพี่เจี๊ยบ สาขาเชียงใหม่ เมื่อก่อนนู้น เวลาแกโทรมาทุกคนก็จะกลัว 5555 แต่อุ้มไม่กลัวนะ คุยกับแกทั้งวัน เกือบทุกวัน เสาร์อาทิตย์ ก็คุย ก็งานแกเยอะ และหลายครั้งแกอยู่หน้างาน ก็อยากปิดจบงานไปเลย แถมงานสาขาต้องมีงานบุญ งานสังคม พ่อป่วย แม่ตาย ลูกสาวแต่ง ลูกชายบวช สารพัด ก็เลยอาจโดนทวงงานบ้าง บ่นงานบ้าง เราเลยต้องตามติดสถานการณ์ตลอดเวลา แล้วพนักงานแบงค์นี้กินเหล้าเก่งจริงๆ ยอมรับ ต้องนั่งกินไป ชงไป จนร้านเลิก (ร้านต่างจังหวัด มันก็ไม่ได้เลิกง่ายๆ นะคะ) เป็นห่วงตับพี่ๆ จิงๆ

สมัยก่อนตอนที่คุณสามีเราทำงานอยู่ฝ่ายการตลาดที่นี่ ก็วิ่งงานแบงค์เหมือนกัน เสียตับไปเลย จนตอนนี้เลิกเหล้าเลิกบุหรี่เด็ดขาด เวลาหน้าบ้านดูแลแบงค์นี่เค้าดูแลกันแบบเป็นเพื่อน เป็นพี่ กันจริงๆ นะ ขนาดยางแตก รถชน แม้จะช่วยไม่ได้ ก็ต้องบึ่งรถออกไปยืนเป็นเพื่อนแก้เหงากันไป คุยงานแบงค์ซะเยอะ เพราะหลังจากอยู่ส่วนงานรายใหม่ เราก็ย้ายมาอยู่ส่วนงานธนาคารซะหลายปี สนุกดี ได้ออกไปเจอแบงค์บ้าง สาขาบ้าง เวลาไปต่างจังหวัดที มีราชรถมาเกย ไปทานอาหารอร่อยๆ (ไม่ได้หรูนะคะ แต่ดีที่สุดที่พี่ๆ พึงจะพาเราไปลิ้มลอง เคยไปภูเก็ต สุราษฎร์ โอ้ย อาหารใต้ร้านรัยไม่รู้ โคตรเผ็ด นั่งร้องไห้กันกับคุณกอล์ฟ อิอิ)

นี่พอเราย้ายไปทำงานออนไลน์ ห่างหายไป ก็มีการปรับกระบวนการทำงาน อาจด้วยตอนนั้นเบ็ดเตล็ดทำงานไม่ทัน ผอ.ประยุทธก็ใจดี จัดตั้งทีม Screening งานให้ชาวเบ็ดเตล็ด จะได้ไม่ต้องรับสาย ได้ทำงานให้ทันมากที่สุด ก็ถือว่าเป็นการปรับเปลี่ยนที่สอดคล้องกับสภาวะการณ์ ณ ตอนนั้น

ส่วนตอนนี้ที่เราได้กลับมา ก็มีเรียน ผอ ประยุทธไปว่า ไม่ต้อง screen แล้วนะคะ ส่งมาเลย ทีมทางนี้พร้อมแล้ว เพราะเรามี Screening เป็นของตัวเอง และเราอยากให้น้องๆ ได้เรียนรู้ว่าในความเป็นจริง มันไม่ได้มีงานที่คัดมาให้เรียบร้อยแล้ว อย่างนี้ทุกงานหรอกคะ และถ้างานไม่ดี แต่จำเป็นต้องรับ การกำหนดเงื่อนไขที่เหมาะสมก็จะช่วยได้
ต้องให้น้องได้เห็นทุกๆ ด้านค่ะ นี่ยังขับไล่ไสส่งให้หัดออกไปเซอร์เวย์ซะบ้าง ในทีมมีแต่เด็กใหม่ๆ หน้าใสๆ เรียนดี ขยัน แต่ขาดประสบการณ์จริงค่า มันต้องเจอของจริง มันต้องสมบุกสมบันกันนิดนึง ไม่งั้นรุ่นลุงๆ ป้าๆ ที่เค้าว่าเก่ง ว่าเก๋า ก็ได้มาจากประสบการณ์จริงที่หลากหลายนี่หล่ะคะ ไม่ได้ละ สงสัยต้องถีบ! เอ้ย ผลักดัน ให้ออกไปดูคนละงานสองงาน ถ้าจะดี สมัยที่ชีวิตเราหักเห ตอนย้ายจากชีวิตมาอยู่วินาศ เมื่อสิบกว่าปีก่อน งานแรกเรายังไปเซอร์เวย์เรือเลย ตอนนั้น งงมากๆ และมีอีกงานสมัยไปใหม่ๆ ไม่เป็น ใส่ส้นสูงไปดูตึก คิดว่าไม่ต้องลุยเหมือนโรงงาน ที่ไหนได้ต้องปีนขึ้นดาดฟ้า ไปดูแทงค์น้ำ ก็เลยอดปีนเลย

นี่กลับมารอบนี้ ได้ไปดูโรงงานทียูเอฟ อาทิตย์แรกอาทิตย์เดียวจริงๆนะ ผ่านไปจะครึ่งปียังไม่ได้ไปไหนอีกเลย แต่กะว่าจะพาเด็กๆ ไปดูซะหน่อย เป้าหมายแรกต้องเป็นปุ๊กปั๊กเลย รับงานโบรคเกอร์ ยากๆ ใหญ่ๆ ต่อมาต้องเป็นลาแปง a man like him เสร็จแล้วจะจับน้องแพรไปดูโรงสี 55555 ว่าแต่ไม่รู้ระดับ Managers ของเรา เคยออกสนามบ้างรึเปล่าเนี่ยะ ต้องจัดกันหน่อยซะแล้ว

อิอิ มีไฟลุกโชนอีกแล้วเรา ^^

Advertisements

ผู้เขียน:

Experienced and qualified insurance professional..like to share ideas and knowledge

2 thoughts on “My Good Old Days

  1. ฮุๆๆๆ ออกภาคสนามเหรอฮ๊า…ดิฮั้นเคยออกตั้งกาสมัยแรกรุ่น ตึกสูง โรงงาน ไซด์งานก่อสร้าง จนกาทั่งวัยสาว พอสาวปลายๆ ก็คงไม่ต้องออกแล้วมังฮ๊า กาดูกกาเดี้ยวมันก็ไม่เต็ม 100
    …จำได้ว่าตอนสมัยยังปิ๊งปัํงอาบาดิบี๊…ไปปีนตึกโรงแรมอารายน๊าจำไม่ได้ด้วยกระโปรงสอบยาว กะรองเท้าสูง 4 นิ้วครึ่ง ทำเอาพี่ๆ ร่วมก๊วน survey งี้ปวดหัวกับการแต่งตัวของอิฮั๊น กลัวจาเดินๆ ไปแล้วกลิ้งนำชาวบ้าน ก็แหม ! มันมิทันตั้งตัวและเตรียมใจ ก็เช้าไป Present งานให้ลูกค้า แล้วบ่ายก็ให้อิฉั๊นไป survey ไปก็ไป.. มันเลยเปลี่ยนไม่ทันนิ๊ ^^

    ปล.ความทรงจำยังชัดเจน ถึงความหนุกหนานในการ survey

    HS.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s