Posted in สัพเพเหระ

จงเลือกที่จะเป็น

ช่วงนี้เป็นช่วงของการฟังผลประเมิน เป็นช่วงที่ใครหลายคนมีคำถามมากมาย และใครหลายคนที่ต้องหาคำตอบที่คิดว่าจะทำให้ผู้ฟังเข้าใจและทำใจได้มากที่สุด บนความเข้าใจและหน้าที่ที่ต้องทำของใครหลายคน ที่มีทั้งเห็นด้วย ไม่เห็นด้วย รับได้และรับไม่ได้ มีหลายองค์กรที่คิดต่าง มีบริษัทที่วันนี้ตัวเลขผลประกอบการติดลบมากโข แต่อัดฉีดพนักงานด้วยเบี้ยขยัน ทำสวนกระแสผลประกอบการเพื่อซื้อใจพนักงาน ก่อให้เกิดคำถามและต้องติดตามว่าท้ายสุดแล้ว การเลือกที่จะทำอย่างนั้น จะก่อให้เกิดผลอย่างไรในระยะยาว เมื่อผลประกอบการไม่ได้เป็นสิ่งที่ตอบโจทย์ และยังมีบริษัทที่ยึดแนวทางของผลประกอบการเป็นหลัก อันพึงจะอธิบายด้วยเหตุด้วยผลได้

มีความยากลำบากที่จะต้องอธิบายให้น้องๆ ที่ต้องย้ายมาอยู่กับเรา ด้วยผลการดำเนินงานที่น้อยลง มีการประเมินที่แตกต่างกันในระยะเวลาไม่ถึง 2 ปี แต่น้องๆ ต้องถูกเปลี่ยนมือให้คะแนนถึง 2-3 ครั้ง เพราะเปลี่ยนผู้บริหาร แล้วก็ต้องใช้หลักการเฉลี่ย อืมม ตอบยากนะว่า อะไรคือความพอดี และเป็นเกณฑ์ที่ถูกต้องหรือดีที่สุด เฮ้อ เครียดดีจัง

เหมือนที่พี่อีกคนนึง ที่ยังคงไม่ยอมรับในหลักการ และยังคงพยายามหาคำตอบ ซึ่งที่สุดแล้ว เค้าก็ต้องปล่อยให้วิถีทางมันเป็นไป ตามแนวทางที่ต้องเดิน แต่ด้วยความมุ่งมั่นว่า ปีหน้าจะต้องผลักดันให้มันเป็นรูปธรรม ให้เป็นสิ่งที่ยอมรับได้

มีพี่อีกคน ที่เตรียมวิเคราะห์ข้อดีข้อต้องปรับปรุงของน้องๆ มากมาย เพื่อชี้แนะ และมีน้องๆ ที่เสียน้ำตา หลังจากได้คุยกับพี่เค้า โดยสุดท้ายก็ไม่รู้ว่า หลังจากปาดน้ำตาแล้ว น้องจะยังเข้าใจรึไม่

วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยจริงๆ แต่ท่ามกลางความเหนื่อยนั้น มีความรักและกำลังใจมากมายท่วมท้นไปหมด ได้เห็นพี่ๆ ที่ประเมินน้องตัวเองสูงมากกว่าตัวเอง ด้วยใจหวังว่าจะสามารถแบ่งปันให้น้องได้ และต้องขอโทษที่เราไม่อาจใช้ความรักและความ
สงสารใดๆ มาเป็นเกณฑ์ในการแบ่งปันได้ หากแต่ขอให้พี่ๆ ที่มีความรักและหวังดีต่อน้องนั้น สามารถดูแลและสนับสนุนน้องของตนเองให้มีความ
สุขทุกๆวันที่มาทำงาน ได้เติบโตอย่างมีศักยภาพ และดึงศักยภาพนั้นให้ฉายแสงออกมาได้มากที่สุด

ก่อนมาทำงานวันนี้ ได้อ่านนิทานของเต๋าเรื่องนึง ที่มีนักปราชญ์กับลูกศิษย์เดินทางเข้าไปในป่า และเดินผ่านต้นไม้ต้นนึงที่ไม่ถูกตัด เพราะเหตุผลว่า เนื้อไม้นั้นไม่ดีไม่เหมาะสมแก่การนำไปใช้งาน จึงอยู่รอดในป่าได้อย่างปลอดภัย แต่เมื่อเดินเข้าไปในหมู่บ้าน และมีชาวบ้านฆ่าเป็ดมาเลี้ยง แกมีเป็ดอยู่ 2 ตัว แต่แกเลือกที่จะฆ่าเป็ดตัวที่ร้องไม่ได้ ลูกศิษย์เลยถามนักปราชญ์ว่า ต้นไม้ไม่มีประโยชน์กลับไม่ถูกตัด แต่เป็ดร้องไม่ได้ถูกฆ่าตาย เราควรเป็นอย่างไรดี นักปราชญ์ตอบว่า จงเลือกเป็นให้พอดี อย่าโดดเด่นเกินหน้าจะเป็นภัย แต่อย่าให้ไร้ค่าจนต้องทำลาย

ขอให้มีความสุขกับการเดินก้าวใหม่ และขอให้มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย คุณพระคุ้มครองค่ะ

ผู้เขียน:

Experienced and qualified insurance professional..like to share ideas and knowledge

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s